منطقه یزد از جمله مناطقی است که در کتابهای تاریخی به عنوان منطقهای مقدس و
قابل احترام از آن یاد شده از سال 504 هجری که ملکشاه سلجوقی، حکومت یزد را به
علاءالدوله کالنجار واگذار کرد، این منطقه به «دارالعباده» مشهور شد.
تا قبل از ورود اعراب به ایران، مردم منطقه یزد مثل دیگر نقاط ایران به آیین
زرتشت عقیده داشتند و بر طبق آن، خدای یگانه را پرستش میکردند؛ آتشکدههایی
داشتند و رسوم اجتماعی آنان تحت نفوذ تعالیم زرتشت بود. بعد از سقوط شاهنشاهی
ساسانی در سال 31 هجری (651 میلادی) تقریباً تمام نواحی ایران تا آمودریا (رودخانه
جیحون) توسط اعراب مسلمان تسخیر شد، فقط نواحی زابلستان و سرزمینهای دریای خزر
یعنی دیلم و گیلان و طبرستان مستقل باقی ماند؛ اما آنان نیز در سال 89 هجری (707
میلادی) تسلیم شدند، یا خراج میدادند و امان میگرفتند.
نواحی مرکزی ایران از جمله شهر یزد و مناطق اطراف آن در نیمه اول قرن اول هجری
به دین اسلام گرویدند، ولی برخی از مردم با پرداخت جزیه، آیین پدران خود را حفظ
کردند و زرتشتی باقی ماندند. امروزه مردم استان یزد عمدتاً مسلمانند و در کنار هموطنان
زرتشتی خود برادرانه زندگی میکنند. زرتشتیان طبق آئین زرتشت رسوم ویژهای را در
روزهای معینی از سال برگزار میکنند که از دیدگاه گردشگری برای افراد مسلمان و
پیروان سایر ادیان جالب توجه و دیدنی است.
مردم یزد به زبان فارسی رایج و با گویش محلی سخن میگویند و بسیاری از واژهها
و ترکیبات زیبای فارسی را در گویش خود حفظ کردهاند.البته در استان یزد برخی ویژگیهای
گویشی میان شهرستانهای استان محسوس است، اما زرتشتیان در میان خود هنوز به زبان
نیاکانشان سخن میگویند و به خصوص مراسم مذهبی خود را با این زبان انجام میدهند.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر